We Whalefall’ın gerçekte bir balina hakkında olmadığından söz ediyor Josh Brolin

Whalefall şimdi sinemalarda. Daniel Kraus’un (Angel Down) romanından uyarlanan ve senaryoyu da yönetmen Brian Duffield (No One Will Save You, Cocaine Bear) ile birlikte kaleme alan Kraus, Whalefall‘le Pasifik Okyanusu’nda babasının (Josh Brolin) kalıntılarını arayan bir dalışçı (Austin Abrams) hakkında konuşuyor. Ancak o, bu seferi sırasında devasa bir kuyruksuz balina tarafından yutulur. Sadece bir saatlik oksijeni olduğunda, balinanın içinden kurtulmak zorundadır.

New York Comic Con 2026’da, filmin gösterime girmesinden bir hafta önce Polygon; bu kitabı büyük ekrana taşımanın en büyük zorlukları ve filmin aslında ne hakkında olduğu konusunda konuşmak için oyuncular Josh Brolin ile Austin Abrams’ın yanı sıra Kraus ve Duffield ile bir araya geldi.

En zorlu sahne

Kraus’a göre, balinanın içindeki deneyimin en zor kısmı, balinanın midesini — ya da daha doğrusu ilk mideyi — hayata geçirmekti; çünkü kuyruksuz balinaların midesi dört ayrı bölümden oluşur.

Kraus Polygon’a şöyle söylüyor:

“Kitapta her şey eşit derecede zordu, çünkü ben bir balina bilimcisi değilim. Balina bilimcisinden, biyologlardan ve dalış uzmanlarından öğreniyordum ve bunu canlandırmaya çalışıyordum; resimlere ve kesilmiş parçalara bakarak bunu çözmeye çalışıyordum. Ne kadar zorsa da, filmde çok daha zor. Yazıda şeyleri örtbas edebilirim ama filminde onları inşa etmeniz gerekiyor ve hepsi orada olmak zorunda. İşin içine Ramsey Avery girince ortaya çıkan da buydu; yapımcı tasarımcı. Balinalar hakkında bildiğimi sandığım kadar bilsem de, kısa sürede her şeyin gerçekten nasıl göründüğüne dair inanılmaz görsel çalışmalarıyla beni geride bıraktı. En büyük zorluk ana mideydi — birinci mide — çünkü her şeyi yapması gerekiyordu. Isırması gerekiyordu, yuvarlanması gerekiyordu, eğilmesi gerekiyordu, sıvı ve su ve hayvanlar ve denizanası ve kalamarla dolması gerekiyordu. Bir set olarak devasa bir sorun bu. Bütün bunları yapabilen bir şeyi nasıl inşa edersiniz? Ve canlı ve yumuşak ve biyolüminesans aydınlatmaya sahip. Bir setten istenecek en büyük şey bu.”

“Kitapta her eşit derecede zordu, çünkü ben bir balina bilimcisi değilim. Balina bilimcisinden, biyologlardan ve dalış uzmanlarından öğreniyordum ve bunu canlandırmaya çalışıyordum; resimlere ve kesilmiş parçalara bakarak bunu çözmeye çalışıyordum. Ne kadar zorsa da, filminde çok daha zor. Yazıda şeyleri örtbas edebilirim ama filminde onları inşa etmeniz gerekiyor ve hepsi orada olmak zorunda. İşin içine Ramsey Avery girince ortaya çıkan buydu; yapımcı tasarımcı. Balinalar hakkında bildiğimi sandığım kadar bilsem de, kısa sürede her şeyin gerçekten nasıl göründüğüne inanılmaz görsel çalışmalarıyla beni geride bıraktı. En büyük zorluk ana mideydi — birinci mide — çünkü her şeyi yapması gerekiyordu. Isırması gerekiyordu, yuvarlanması gerekiyordu, eğilmesi gerekiyordu, sıvı ve su ve hayvanlar ve denizanası ve kalamarla dolması gerekiyordu. Bir set olarak asansaylanmaz sorun bu. Bütün bunları yapabilen bir şeyi nasıl inşa edersiniz? Ve canlı ve yumuşak ve biyolüminesans aydınlatmaya sahip. Bir setten istenecek en büyük şey bu.”

Whalefall ‘de dalışçı Jay Gardiner rolünü üstlenen Austin Abrams, aynı sahneyi en zorlu olarak gösterdi ve filmin en zor kısmının “sıkıştırma, sıkıştırılma” olduğunu söyledi.

Balina kötü değil

Film ne kadar bir adamın balina tarafından yutulmasıyla ilgili olsa da, ne Kraus ne de Duffield balinayı asla filmin kötüsü olarak görmedi.

Kraus tekrar:

“Balina hiçbir zaman korku veya tehdit eden bir varlık değildi. Her zaman hayranlık ve heybet dolu bir figüldü. Balinaları araştırmaya başladığınız anda, özellikle de kuyruksuz balinalar; neredeyse tanrılar gibi gördüğüm, melekimsi ve o kadar zeki en tuhaf, büyülü, mistik, garip varlıklardır. İnsanlara yardım ettiklerine dair çok fazla rapor var. Sadece bu inanılmaz yaratıklar, yani konu daha çok ‘bu şey o kadar büyük ki bizden haber bile yok’ hissinden kaynaklanıyor; tıpkı Tanrı’nın insanlığın karıncalarını belki hiç fark etmemesi gibi.”

“Balina hiçbir zaman korku veya tehdit eden bir varlık değildi. Her zaman hayranlık ve heybet dolu bir figüldü. Balinaları araştırmaya başladığınız anda, özellikle de kuyruksuz balinalar; neredeyse tanrılar gibi gördüğüm, melekimsi ve o kadar zeki en tuhaf, büyülü, mistik, garip varlıklardır. İnsanlara yardım ettiklerine çok fazla rapor var. Sadece bu inanılmaz yaratıklar, yani konu daha çok ‘bu şey o kadar büyük ki bizden haber yok’ hissinden kaynaklanıyor; tıpkı Tanrı’nın insanlığın karıncalarını belki hiç fark etmemesi gibi.”

Duffield bu görüşü yankılar:

“İçeride olan herkes balinaları seviyor. Çok fazla sevgi ve saygıyla yaklaştık. Filmin en masum karakteri o. Sadece hayatını yaşıyor ve bence filmin sonunda onu gerçekten bir nekah kahraman olarak görüyorsunuz.”

“İçeride olan herkes balinaları seviyor. Çok fazla sevgi ve saygıyla yaklaştık. Filmin en masum karakteri o. Sadece hayatını yaşıyor ve bence filmin sonunda onu gerçekten bir nekah kahraman olarak görüyorsunuz.”

Aslında balina hakkında değil

Whalefall ‘in kalbinde baba ve Abrams’ın karakteri ile Brolin’in arasındaki ilişki yatıyor. Film, izleyiciyi bir balina tarafından yutulmanın gerçek deneyimine daldırmaya çalışan dar alanda geçen, geri sayım heyecanı taşısa da, bu sadece onun bir parçası. Karakterin asıl duygusal yolculuğu sadece balina anatomisi hakkında değil. Jay’in babasıyla olan zorlu ilişkisiyle bir tür huzura ulaşması hakkında.

Brolin bunu şöyle ifade ediyor: “Balinalar bu filmde, sizi kendi yollarınızın önünden çıkardığınız bir mekânı bulmanız için bir sembol.”

Whalefall şimdi sinemalarda.