1989’da Bir Hafta Boyunca Garfield, Kuyruksuz Bir Korku Çizgi Romanına Dönüştü

2012 yılında Randall Munroe, web çizgi romanında xkcd “bugünün şanslı 10.000’i” kavramını tanıttı. Herhangi bir yaygın bilinen gerçek ya da fikrin, günlük yaklaşık 10.000 kişiye yayıldığı iddia eder. “Herkesin bildiği” diye gerçekten bir şey yoktur. Tanıştığın biri, sen çok basit bulduğun bir şeyle tanışmış değilse, bu onun başarısızlığı değildir. Sadece o gün bunu öğrenme şansı bulanlardan biri olduğu anlamına gelir.

İnternet pop kültürüne, özellikle sosyal medya ve mikro blog platformlarına dikkat ederseniz, Munroe’nun şanslı 10.000 teorisinin gerçek zamanlı bir sürümünü sık sık görebilirsiniz; çünkü yeni kitleler eski materyalleri sürekli yeniden keşfeder.

Bu geri dönüşüm sürecinin en iyi örneklerinden biri, her şeyden önce Jim Davis’in Garfield‘inden gelir. Zamanın %99’unda Garfield, eldeki birkaç klasik vuruşla yetinen basit bir günlük fıkra çizgi romanıdır: fazla yemek yoran turuncu bir kedi, aptal bir köpek ve onların tuhaf sahibi. Kahve, tembellik ve açgözlülükle alay eden, bilinçli olarak sıradanlığa düşkün bir şerittir. Sonra da o kalan %1 gelir.

Birinin “Garfield kanonu” diye adlandırmaktan çekindiği arka sokaklarda gerçekten tuhaf birkaç çizgi roman bulunur. Faydalı bir örnek, içinde bir edebi dedektif hikayesi, bir bilim kurgu parodisi, bir kovalamaca sahnesi ve tuhaf derecede etkili bir korku kısa metrajı bulunan 1984 tarihli grafik roman anthology’si His 9 Lives‘dir. Ayrıca Garfield ile vahşi bir panter arasındaki gerçek anlamda bir dövüş sahnesiyle biten animasyon özel yayını Garfield in the Rough da vardır.

Bununla birlikte, asıl gazete çizgi romanındaki tek tuhaf hikaye, genellikle “Yalnız” diye adlandırılan, çocuklar için uygun (G-PU) bir korku dizisi olabilir.

Kayıp: yağlı turuncu kedi

23 Ekim 1989’da, Cadılar Bayramı’ndan bir hafta önce okuyucular gazetelerini açtıklarında oldukça farklı türden bir Garfield bulurlar. Davis’in usual düz 2D yerleştirmeleri, ürkütücü arka planlar ve eğik açılarla değiştirilir; Garfield da boş bir evde yalnız uyanır.

Garfield hızla, sadece Jon ve Odie’nin gitmediğini, aynı zamanda evin yıllardır terk edilmiş gibi göründüğünü fark eder.

Burada uzun süredir kimse yaşamamış; Garfield dahil. sanki Jon ve Odie bir gün kalkıp gitmişler. Acaba Garfield’ı bilinçli mi bıraktılar? Garfield bir hayalet mi? Bu, post-apokaliptik bir Garfield AU’su mu? Ne oluyor?

“Yıllarca hayatın farkına varmadan yaşayan” Garfield’ı, 28 Ekim şeridi şöyle anlatır: “kaçınılmaz ‘zaman’ adı verilen sürecin korkunç bir görüntüsü onu sarsır. Tek silahı vardır… inkâr.”

Garfield sonra çıldırır; bu noktada sanki Jon ve Odie ile birlikte şimdiye geri döner. Son. Hikayenin moral dersi, sevdiklerinle geçirdiğin her anı kıymetlendirmen gerektiği; çünkü birden karanlık bir gelecekte hiçbiri gerçekten var olmayan bir yerde uyanmış olabilirsin. (Bu, yaygın olarak uygulanabilecek bir ders değil.)

“Bir hayal gücü güçlü bir araçtır,” hikaye dizisinin kapanışını anlatıcı şöyle söyler: “Geçmişin anılarını boyayabilir, şimdiye dair algıları gölgeleyebilir ya da o kadar canlı bir gelecek resmedebilir ki, bu da insanı çekebilir… veya korkutabilir.”

En bariz yorum, “Yalnız” dizisinin aslında basitçe Garfield’ın bir kabusu olduğudur. Bundan sonra çizgi roman usual günlük rutinine geri döner ve büyük ölçüde 37 yıldır orada kalmıştır.

Ama bu hayranların spekülasyon yapmasını engellemedi tabii ki. “Yalnız” her çevrimişi tartışmalarda tekrar gündeme geldiğinde, birkaç kişi daha bağımsız olarak bu dizinin aslında hiç bitmemiş olabileceğine karar verir. Neredeyse 40 yıldır süren bu teoriye göre, ardışık her Garfield şeridi, Garfield’ın soğuk, terk edilmiş bir evde dolaşırken kurduğu karmaşık bir yanılsamadır. İnternet eğer bir şeyi seviyorsa, o da çocuk medyasının karan yorumlarıdır; dolayısıyla Garfield‘in “Yalnız” teorisinin, tıpkı kendisi kadar uzun süre bizimle olması muhtemeldir.

Davis’in “Yalnız” dizisi hakkındaki tek kamuoyu açıklamasının, 1998’de yayımlanan 20 Years & Still Kicking, bir Garfield yıldönümü koleksiyonu içinde olduğu görülüyor. Bu başlıbaşına neredeyse takdir edilesidir. Davis bu şeritleri dünyaya tıpkı canlı bir el bombası gibi atar, sonra tam dokuz yıl boyunca kendi kendine konuşmalarını beklerdi.

“Cadılar Bayramı için bir yazım oturumundayken,” Davis yazar, “bu açıkça farklı dizi şeritler için fikir edinmiştim. İnsanları korkutmak istemiştim. Ve insanlar en çok neyden korkar? Neden, yalnız kalmaktan. Kavramı mantıklı sonuçlarına kadar götürdük ve okuyucudan birçok yanıt aldık. Tepkiler ‘Aynen öyle!’ ile ‘Bu bir modadır, değil mi?’ arasında değişiyordu.”

Bu, Davis için karakterine uygun düşmeyen bir şey değil. Her zaman Garfield‘in başta ticari bir girişim olarak yapıldığı konusunda dürüst olsa da, Davis zaman zaman çizgi romana biraz yüksek tuhaflık katar. Yukarıda belirtildiği gibi, bu eğilim genellikle “daha güvenli” medya biçimlerinde, orijinal grafik romanlarda yönlendirilir; ama Garfield bazı karanlık yerlere gidebilir (aşağıda).

Ama neredeyse 40 yıldır “Yalnız” dizisi, işte böyle, yalnız duruyor. Bu, Garfield‘i tamamen farklı bir şeridiymiş gibi hissettiren kısa bir sürüklenmedir ve yeni hayranlar onu zamanın sonuna kadar birkaç yılda bir keşfederler. Belki de bir sonraki çizgi romancıların meydan okuması bu olmalı: 11 yıl başarılı bir çocuk çizgi romanı yap, sonra sadece bir hafta boyunca onu düşünebileceğin en korkunç şeye dönüştür.