Çocukken, bu Karayip kutlamasına götürülmek sinir bozucuydu. Ancak 1970’lerde ses sistemlerinin ortaya çıkmasıyla birlikte, her yıl kaçırılmaması gereken bir yolculuğa dönüştü ve özgürlük hissi sundu.
En erken anılarım, Notting Hill karnavalının ilk yıllarına aittir. 1960’larda, bu etkinlik tamamen Karayip halkına yönelikti ve Ladbroke Grove’da mümkün olduğunca otantik bir şekilde düzenleniyordu. Amacı da kökenleri kadar açıktı: Karayip kökenli insanların, geride bıraktıkları ülkenin canlılığını birkaç günlüğüne bu kasvetli sokaklara taşıma fırsatı bulmalarını sağlamaktı.
Bu etkinlik ne kadar önemli olursa olsun (ve gerçekten de çok önemliydi), 10 veya 11 yaşındaki huysuz çocuklar için pek bir şey ifade etmiyordu. “Yaşlıların müziği” olarak nitelendirilen çelik gruplarının ardından kilometrelerce yürümek zorunda kalmak sinir bozucuydu. Evet, bu kadar çok insanın açıkta bir araya gelmesi harika ve ebeveynlerin gülüp eğlenmesi güzeldi, ancak biz neden buradaydık? Oynamamız gereken futbol maçları ve gezebileceğimiz bisikletler vardı, ancak bizden pek çok kişi yürüyüş için “yaşlıların müziği”ni dinlemek zorunda kalıyordu.
Ancak 1970’lerin başlarında her şey değişti. Londra’daki ses sistemleri (Coxsone Outernational, Jah Shaka, 6X6, Sufferah HiFi, TWJ ve diğerleri) karnavalda giderek daha fazla yer almaya başladı; bu ses sistemleri, önceki yıllarda kendilerini kurmuşlardı. Bu ses sistemlerini işletenler, bizim gibi gençlerin yaşlarında olan kişilerdi ve onlar da Windrush neslinin nasıl bir şekilde kendi kimliklerini tanımladıklarını ve köklerin ve mirasın her zaman önemli olmasına rağmen, sadece Karayip’i yeniden yaratmak zorunda olmadığımızı anlamışlardı. Bu ses sistemleri, danslarda veya partilerde duyduğumuz aynı müzikleri çalıyordu; böylece kendimizinkine benzer bir şekilde, hayatımızı şekillendiren reggae, lovers rock, soul ve funk müziğini burada dinleyebiliyorduk. En büyük avantajı ise bu ses sistemlerinin sabit olmasıydı; böylece ayaklarınızın üzerinde durmuyorsanız, her zaman olduğu gibi ellerinizi cebinizde tutabiliyordunuz. Aslında yürümeniz gereken tek durum, müziğin beğenilmemesi veya o belirli ses sisteminde yeterli sayıda insanın (özellikle kadınların) olmamasıydı; bu durumda başka birini bulmanız gerekecekti. Bu, biraz gezmeyi gerektirebilir, ancak yine de olmayabilirdi.
Yiyecek ve içecek konusunda asla sorun yoktu. Turnpike Lane istasyonunda Kentucky veya kebap gibi atıştırmalıklar ve ayrılmadan önce “tedarik” yapmak, karnavalın fiyatlarını geçici olarak artıran “vergi”den kaçınmanın bir yoluydu. Tercih ettiğimiz içecekler genellikle karanlık rom veya Bacardi’yi Coca-Cola ile karıştırırken, votkayı ise meyve suyuyla karıştırırdık; bira ise taşımak için çok ağırdı, ancak daha sonra dörtlü paketlerde satılmaya başlandığında her şey değişti. Bir kutu açıp, kemerini çözüp, boş halkayı geçirdiğinde içindeki birayı tüketip rahatlayabiliyordunuz. Daha sert olanlar ise, bir paketi kalça hizasına takarak batıdaki kovboy gibi gezebiliyordu (bu yıl Arsenal’in zafer şovunda oğlum, rom, karıştırıcı, bira ve erimeyen buz içeren yalıtımlı bir sırt çantasıyla geldi ve “Vay canına! Karnavalda ne kadar işimize yarardı!” dedim).
Aniden Notting Hill karnavalı anlamlı hale geldi. Gençler buraya geldiler çünkü bu onların karnavallarıydı ve tarihi önemine rağmen, kendileri de eğlenmek istiyorlardı. Burayı kaçırmak imkansızdı. Karnaval, tanımadığınız ancak muhtemelen geçen yılki etkinlikten beri görmediğiniz tanıdık yüzlerle buluştuğunuz bir yerdi. Sadece kısa bir sohbet etmek bile yeterliydi.
Kalabalıklar arttıkça karnavalin kapladığı alan da genişledi. Ses sistemleri genellikle geçit töreninin dışındaki yerlerde kuruluyordu ve ön bahçeleri haftasonu için kiralayarak, Ladbroke Grove ile Chepstow Road arasındaki alanda (gentrification henüz başlamamıştı) kanalın yakınında kuzeyde Harrow Road’a kadar küçük ses sistemleri de bulunabiliyordu. Bu durum, bir yandan harika bir özellik sunarken, diğer yandan da karnavala katılanların kendilerini daha özgür hissetmelerini sağlıyordu. 1970’lerin başlarında polis tacizinin yaygın olduğu, ırkçı ayrımcılığın günlük hayatın bir parçası olduğu ve hizmet sektörünün beklentileri karşılamadığı zamanlarda, bu kadar çok insanın sizin gibi görünmesi, içeceklerini yudumlayarak dans etmeleri veya sadece vakit geçirmeleri ve kimsenin onları rahatsız etmemesi gerçekten harika bir şeydi. Sanki o dört gün boyunca o sokakların sahibiymişiz gibi hissettik. Herkes ertesi hafta işe biraz daha enerjik gitti ve çoğu da yorgundu: o dönemlerde, eğlence genellikle Cuma akşamı başlar ve Pazartesi gecesine kadar sürerdi; ses sistemleri ise J’ouvert kutlamalarıyla birlikte güneşin doğuşunu karşılar.
En yoğun karnaval yıllarım 1970’lerin başlarından 1980’lerin başına kadardı; ancak 1976’daki olaylar her şeyi değiştirdi. Olayların nasıl ve neden başladığı farklı bir konudur, ancak polisin aşırı tepkisi, artan düzenlemeler ve şiddet ve suçluluğu karnavalın başlangıç noktası olarak kullanan medya, bu durumun neşeli ve özgür ruhu yok etti.
Elbette bu durum her şeyi değiştirdi. En üzücü olanı ise, tamamen kendi kendini yöneten bir etkinliğin, başka yerlerde alınan kararlarla şekillenmesiydi; bu da karnavala, bizden çok bize yapılıyor hissi veriyordu. Bu durum, banka tatili günlerinde neşeli ve özgür ruhu yok etti ve bu nedenle de katılanların korktuğu bir ortam oluştu.
Ancak Notting Hill karnavalı devam etti. 60. yıl dönümünde, bir kez daha büyüklüğü ve spontanitesiyle canlanıyor gibi görünüyor; yeni nesil, o neşeli ve özgür ruhu yeniden canlandırıyor. Umarım sokaklar onlara ait hissettirir.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
