Onu on iki yıl önce, 11 Eylül 2001 saldırılarında kaybedilen her bireyin hatırasına adayan sanatçı kolektifi ve New York Foundation of the Arts işbirliğiyle üretilen “2,977 Lights Over New York Harbor” isimli halk anma eseri, 9 Eylül 2026 tarihinde New York limanı üzerinde tam mimari ölçeğinde İkiz Kulelerin siluetini ışıkla yeniden çizdi. 11 Eylül saldırılarının 25. yıl dönümüne denk getirilen gösteri, gökyüzünde yükselen 2.977 ayrı ışınla, o gün hayatını kaybeden 2.977 kişinin her biri için bir nokta oluşturarak anmayı bireysel kaybı kolektif bellekle buluşturdu.
Gösteri, katmanlı ve hareketli bir yıldız kümesi gibi başladı; 2.977 ışık gece boyunca yukarı doğru spiral çizerken kademeli olarak tanınabilir İkiz Kule geometrisine dönüştü. Binanın iki monumental ışık huzmesini değil, binlerce ayrı noktayı öne çıkaran eser, New York’un uzun süredir devam eden “Tribute in Light” anma geleneğiyle diyalog içinde tasarlandı ve gökyüzünü kolektif bir portre biçimine dönüştürdü.
Işıkla çizilen, ancak inşa edilmeyen bir gelecek
Eserin spiral formu, Ground Zero’nun yeniden inşasının gerçekleşmeyen bir bölümüne da gönderme yapıyor. Geometrisi bilinçli biçimde, saldırıların ardından World Trade Center alanını yeniden tasarlama yarışmasına sunulan THINK ekibinin “World Cultural Center” önerisini andırıyor. THINK, yeni ofis kuleleri yerine, orijinal temel izlerinin etrafında yükselen ve kültürel ile kamusal alanları şehre doğru dikey olarak taşıyan iki geniş açık kafes yapısı öngörmüştü. Uygulamaya geçirilmeyen bu tasarımın iskelet kuleleri, alan için hayal edilen en radikal alternatif geleceklerden biri olarak akılda kaldı.
“2,977 Lights Over New York Harbor”, o öneriden havada bir iz taşıyor; ancak bu kez temel, kat veya cephe olmadan. Proje, yaratıcı yönetmen ve yapımcı Addison Mehr önderliğinde Sky Elements ile üretildi; tasarım Yan Paul Dubbelman’a ait olurken Studio Drift, Shigeru Ban ve Dean Maltz’dan sanat danışmanlığı alındı.
Bu eserin kolektif bir yazarlığa sahip olması bilinçli bir seçim; çünkü 11 Eylül gibi bir olayın anısı tek sesin mülkü olamıyor. Tam sayının burada temel önemi var: amaç, bireysel kaybı kolektif belleğin ölçeği içinde kabul etmek.
Addison Mehr — proje yaratıcı yönetmeni ve yapımcısı
Projeye, 11 Eylül ailelerinden, hayatta kalanlardan ve ilk müdahale edenlerden oluşan toplulukların üyeleri de katıldı; bu kolektif yazarlığın parçası arasında Brenda Berkman, Tim Brown, Terry Strada, Jim Smith ve Genevieve Siller yer aldı.
Gösteriye eşlik eden ses kayıtları Philip Glass, John Adams ve Max Richter’in eserlerinden oluşuyordu; bunlar arasında 11 Eylül’e yanıt olarak yazılan Adams’ın “On the Transmigration of Souls” ve Richter’in “On the Nature of Daylight” adlı yapıtları bulunuyor. Müzik, kurulumu zaman dilimi açısından bir katman daha eklerken ışıklar toplanıp yükselir, dizilir ve kaybolur; liman hem sahne hem de seyirci alanına dönüşür.
Havada gerçekleşen prodüksiyonu Sky Elements Drone Shows üstlenirken, federal ve şehir düzeyindeki izinler, güvenlik ve operasyonlar IDEKO tarafından koordine edildi. Proje New York Foundation for the Arts’ün sponsorluğunda, özel bağışçılar ve türdeş (in-kind) desteklerle finanse edildi.
Kaybolmaya tasarlanmış bir anma
Mehr için tam sayı temel önem taşıyor; niyet, kolektif bellek içindeki bireysel kaybı kabul etmek. İşte bu ayrılık eseri yalnızca İkiz Kulelerin başka bir betimlemesine indirgemekten koruyor. Yirmi beş yıl sonra, nüfusun giderek artan bir bölümünün hem orijinal gökyüzünü hem de 11 Eylül’ü kişisel olarak anma belleğine sahip değil.
Bu noktada gösteriye genellikle eşlik eden teknoloji bilinçli biçimde yavaşlatılıyor ve olağan kutlama içgüdüsünden arındırılıyor. Sonuç yalnızca gece gökyüzünde var oluyor: 2.977 ayrı ışığın iki tanıdık binaya, ardından tekrar 2.977 ışığa dönüşmesi.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
