Major League Baseball’da (MLB) maaş barajı olmadığı için ligin en büyük harcamacıları ile diğer takımlar arasındaki mesafe, kurallar yerine sahiplerin harcama isteğine bağlı. Sporun rekabet dengesi vergisi — yaygın adıyla lüks vergisi — katı bir tavan yerine yumuşak bir üst sınır gibi işliyor; eşiği geçen kulüpler fazlalık için ceza ödüyor ve tekrarlayanlar daha yüksek oranlardan ödeme yapıyor. Ancak takımlar bir sonraki kış bu eşiği yeniden geçmekten alıkonmuyor. Derin cüzdanlı sahipleri ve zengin yerel medya anlaşmaları olan birkaç franchise, bu vergiyi bir maliyet kalemi olarak görüyor.
Kıdemli haber muhabiri olarak aktardığımız gibi, 2026’nın en yüksek maaş bordrosuna sahip takımları büyük ölçüde bir yıl önce de tepede olan aynı isimler; bu rakamları besleyen sözleşmeler on yıl ya da daha uzun sürüyor. Shohei Ohtani’nin Los Angeles Dodgers ile imzaladığı 10 yıllık anlaşma ve Juan Soto’un New York Mets ile yaptığı 15 yıllık kontratın ikisi de 2030’ların sonuna kadar uzanıyor. New York Yankees ve Philadelphia Phillies ise kendi uzun vadeli uzantılarını verdi. Sıralamadaki hareket, üstlerdeki değişimden ziyade tahkim artışları, yeni uzantılar ve ara sıra serbest oyuncu imzalarıyla geliyor.
Quartz sitesinde yayımlanan habere göre, yüksek maaş bordrosunun bir şampiyonluk garantisi olmadığı vurgulanıyor; bütçesi dar kulüpler World Series’e ulaşabiliyor, pahalı kadrolar ise Ekim ayına (playoff) yetişemiyor. Ancak büyük bir maaş bordrosu niyet ve esneklik sinyali veriyor: Tepede harcayan takımlar evde yetiştirdikleri yıldızları ticaret yerine koruyabiliyor, ticaret bitişinde başka bir kulübün maaşını üstlenebiliyor ve bir sakatlığı çiftçinin (farm) sistemini boşaltmadan karşılayabiliyor. Bu yüzden harcama sıralaması her bahar yakından takip ediliyor.
Her böyle listenin tek bir uyarısı var: Resmi rekabet dengesi vergisi bordroları ortalama yıllık değerler kullanılarak hesaplanıyor, oyuncu faydalarını içeriyor ve sezon başladıktan iyi bir süre sonra kesinleşmiyor. Bu listedeki altı kulüp, kitaplarında halihazırda bulunan çok yıllı yükümlülükler üzerinden değerlendiriliyor; bunlar imzalanan, bilinen ve etkili olarak değiştirilemez sözleşmeler, tek bir denetlenmiş yıl sonu rakamı değil. Erteleilmiş para içeren yerlerde Los Angeles’ta olduğu gibi vergi numarasıyla maaşların ham toplamı keskin biçimde farklılaşabiliyor.
Los Angeles Dodgers, baseball’ın en büyük uzun vadeli yükümlülüğünü taşıyor
Illustration: Quartz
Dodgers, 2026 harcama sıralamasının başında Ohtani’nin 10 yıllık, 700 milyon dolarlık kontratıyla duruyor; bu, Aralık 2023’te imzalandığında Kuzey Amerika spor tarihindeki en büyük garantiydi. Sözleşmenin yaklaşık 680 milyon doları, rekabet dengesi vergisine yönelik yıllık yükümlülüğü düşürerek anlaşma sonrasına erteleniyor.
Bu yapı kendi başına bir konuşulacak konu haline geldi: MLB, vergi amaçları için erteleilmiş parayı mevcut değere indirgiyor, bu yüzden Ohtani’nin yıllık yükümlülüğü doğrusal bir bölüşümün göstereceği 70 milyon doların çok altında kalıyor. Kulüp benzer ertelemeleri sonraki sözleşmelere de ekledi; Los Angeles’ın belirli bir yılda ödediği ile vergi eşiğine sayılan şey iki farklı rakam.
Ohtani, uzun listenin tek bir kalemi. Mookie Betts, 2020’de vardığı 12 yıllık uzantıyla 2032’ye kadar bağlı. Freddie Freeman’in altı yıllık anlaşması 2027’ye kadar sürüyor. Yoshinobu Yamamoto’nun Ohtani ile aynı kışta imzaladığı 12 yıllık, 325 milyon dolarlık kontrat, o zamanlar bir peşin için verilmiş en zengindi ve onu 2030’lara kadar Los Angeles’ta tutuyor. Blake Snell ve Tyler Glasnow, büyük ölçüde serbest oyuncu piyasından kurulan bir rotaya iki garantili çok yıllı maaş daha ekliyor.
Mark Walter’ın önderliği Guggenheim Baseball Management, 2012’de franchise’i satın alan sahip grubu, lüks vergisi eşiğini yeterince kez geçtiği için en dik tekrarlayan oranlardan ödeme yapıyor. Kulübün Spectrum SportsNet LA ile yerel televizyon anlaşması, spordaki en zengin bölgesel anlaşmalardan biri bu maliyetin çoğunu absorbe ediyor.
Yükümlülükler, anahtar kare altındada devam ediyor: Los Angeles genç oyuncuları serbest oyunculuktan önce uzatıyor ve uluslararası bonus havuzunu agresif harcayarak tahkim öncesi yeteneğe söz verilen paranın bir sonraki sözleşme turunda birikmesini sağlıyor. Bu yaklaşım kadroyu dolduruyor ve maaş bordrosunun tırmanmasını sürdürüyor.
New York Mets, Juan Soto’nun rekor kontratına dayanıyor
Illustration: Quartz
Juan Soto’un Aralık 2024’te imzaladığı 15 yıllık, 765 milyon dolarlık kontrat, Kuzey Amerika spor tarihindeki en büyük garanti anlaşma ve Mets’in 2026 kitaplarındaki tek en büyük kalemi. Ortalama değeri 51 milyon dolar, kulübün diğer her harcaması için temel belirliyor.
Anlaşmada Dodgers’ın Ohtani ile kullandığı yapının aksine erteleilmiş para yok; her dolar zamanında ödeniyor, dolayısıyla Mets’in borçlandığı ile rekabet dengesi vergisine sayılan arasında boşluk yok. Soto beşinci yıldan sonra seçimi kaldırabilir ve New York bu seçimi kaldırma hakkını yıllık maaşını artırarak ortadan kaldırabilir — bu da rakamı düşürmek yerine yükselten bir sonuç.
Francisco Lindor’un 2021 baharında vardığı 10 yıllık, 341 milyon dolarlık uzantı 2031’e kadar sürüyor. İki sözleşme, dokuz haneli bir çekirdeği sonraki on yıla iyi bir şekilde kilitliyor.
Sahip Steve Cohen, franchise’i 2020’de tamamlayan ve lüks vergisinin en yüksek ceza diliminin hiçbir tereddüdü göstermeyen, hedge fonlarda servetini biriktiren kişi; bu dilim, 2022 kolektif anlaşma sözleşmesinde oluşturulduğu için spordaki adıyla “Cohen tax” (Cohen vergisi) olarak biliniyor — çünkü daha dik üst dilime yönelik itki onun gelişinden sonra geldiği için takılan bu lakap yerleşti.
Mets maaş bordrosu, sıkı sınırlarla çalışan ve nadiren piyasanın en pahalı serbest oyuncularını takip eden Wilpon ailesi altında farklı görünüyordu. Cohen bu yaklaşımı değiştirdi; ayrıca ön ofis personelini ve oyuncu gelişimini finanse etti — bunlar maaş bordrosu tablolarında görünmeyen ancak pahalı olanların etrafını saran ucuz, kontrol edilebilir oyuncuların sayısını şekillendiren harcamalar.
Oyunlar 2006’dan beri kulübü taşıyan bölgesel ağ SNY üzerinden yayınlanıyor. Yerel medya parası plus Cohen’ın kendi bilançosu, Mets’in mevsim ortasında bir takımın maaşını üstlenmesine olanak tanıyor; bu esnekliği az sayıda kulüp karşılayabilir.
New York Yankees, artan disiplinle harcamaya devam ediyor
Illustration: Quartz
Yankees, 2026’ya Aaron Judge, Gerrit Cole ve Max Fried için uzun vadeli anlaşmalarla kurulan ligin en büyük maaş bordrolarından biriyle giriyor; kulüp son kışlarda kenarlarda kısaltma yaptı ama temel harcama yine de lig ortalamasının çok üzerinde duruyor.
Judge, Aralık 2022’de dokuz yıllık, 360 milyon dolarlık bir kontrat imzaladı — rekabet dengesi vergisine annually 40 milyon sayılan ve 2031’e kadar süren bir anlaşma. Cole’un Aralık 2019’da imzaladığı dokuz yıllık, 324 milyon dolarlık kontrat, 36 milyon dolar ortalama değeri taşıyor ve kaç innings atarsa atsın kitaplarında kalıyor; Tommy John ameliyatının ardından 2025 sezonunu kaçırdı. Fried, 2025 sezonundan önce sekiz yıllık, 218 milyon dolarlık bir yükümlülük ekledi ve Carlos Rodón’un altı yıllık, 162 milyon dolarlı anlaşmasının hala çalışacak yılları var.
Bu harcamanın ardındaki gelir tabanı, büyük pazar kulüpleri arasında bile olağanüstü: Yankees, oyunlarını taşıyan YES Network’te sahip olduğu bir paya sahip, dolayısıyla franchise yayın haklarından değer yakalıyor; bunları doğrudan dış bir ortağa satmak yerine. Yankee Stadium kapı gelirlerini ve ABD’nin en büyük medya pazarını eklediğinde, Steinbrenner ailesinin her yıl vergi cezalarını absorbe edecek alanı var.
Yankees’in şimdi Dodgers’dan farklı olduğu şey, üst tax dilimleriyle nasıl başa çıktığında: Bir kulüp temel eşiği 40 milyon dolardan fazla aşarsa, bir sonraki Haziran’daki en yüksek seçki seçimi 10 yer geriye alınır — o altı içindekiler dışında. New York bu cezadan kaçınmak için bunu geçerek harcamak yerine ticaretlerde maaş taşıdı.
1998’den beri genel müdür Brian Cashman, serbest oyuncu faturasını dengelemek için evde yetiştirilmiş ürüne dayanıyor; Judge 2013’te Yankees’in birinci tur seçkiydi ve evde geliştirilen bir oyuncuyu korumak, açık piyasada biri için teklif vermenin bağlı olduğu primden kaçınıyor. Bu iç gelişim ile dış harcama karışımı kadroya, maaş bordrosu rakamının tek başına göstermediği bir maliyet yapısı veriyor.
Philadelphia Phillies, orta büyüklükte gelirle büyük pazar gibi harcamıyor
Illustration: Quartz
Phillies, Dodgers ya da her iki New York kulübünün medya ölçeğine sahip olmadan beş üstü bir maaş bordrosu taşıyor; bu açığı gelir avantajı yerine sahiplerin istediğiyle kapatıyor. Ortak yönetici John Middleton yıllar önce bu tonu belirledi — muhabirlere paranın harcanacağını ve bunun için biraz çıldırmış olabileceklerini söylediğinde.
Bryce Harper’ın kontratı temeli oluşturuyor; Mart 2019’da seçimi kaldırma hükmü olmadan 13 yıllık, 330 milyon dolarlı bir anlaşma imzaladı, dolayısıyla yükümlülük 2030’ların sonuna kadar derine gidiyor ve hala 2026’nın yıllık kitaplarının büyük bir payını alıyor. Philadelphia ardından Trea Turner’i Aralık 2022’de 11 yıllık, 300 milyon dolarlı bir kontratta ekledi — ilkini üstüne ikinci on yıllık yükümlülük yığıyor.
Zack Wheeler defansın defterdeki köşesini sabitliyor; kulüp onu 2020 sezonundan önce serbest oyuncu olarak imzaladı ve 2024’te uzattı, böylece küçük bütçeli bir takımın düzenlemesi gereken indirim yerine aces seviyesinde maaşla ligin en dayanıklı başlatıcılarından birini korudu. Nick Castellanos, Mart 2022’de beş yıllık, 100 milyon dolarlı anlaşma ile imzalanan, pahalı kışların bir dönemindeki başka bir devam eden oyuncu.
Middleton’un ön ofisi rekabet dengesi vergisi eşiklerini tekrar tekrar geçti — kadroyu altından kayarak kaçınmak yerine yeniden şekillendirmek yerine. Yükselen tekrarlayan oranlar, rekabetin maliyeti olarak absorbe ediliyor; birçok kulüp ilk eşiği bir tavan olarak görüyor. Philadelphia böyle yapmadı ve harcama 2022’den başlayan dört üst üste playoff görünümüyle örtüşüyor.
Bu arkındaki gelir tabanı daha çok yerel, ulusal değil: Citizens Bank Park bu playoff koşusu boyunca büyük kalabalıkları çekti ve kapı geliri, ikincil satışlar ve bölgesel yayın parası kulübe pazar boyutu tek başına önerdiğinden daha güçlü bir temel veriyor. Philadelphia nüfus bakımından büyük bir pazar ama Los Angeles ölçeğinde televizyon gelirini üretmiyor. Maaş bordrosu nerede duruyorsa orada duruyor çünkü sahip bunu böyle olmasına karar verdi.
San Diego Padres, miras sözleşmelerle yüksek kalıyor
Illustration: Quartz
Padres, 2026’da yeni anlaşmalar değil yıllar önce imzalananlarla baseball’ın en büyük harcamacılarından biri olarak sıralanıyor; Fernando Tatis Jr., Manny Machado ve Xander Bogaerts için uzun vadili sözleşmeler — hepsi merhum sahip Peter Seidler tarafından onaylandı — kulübün en iyi oyuncularını ticaret olmadan düşüramayacağı bir maaş tabanı oluşturuyor.
Seidler, Kasım 2023’te ölen, San Diego’nun harcamasını pazar boyutu normalde destekleyeceğinden çok daha yukarı itti. Tatis Jr., Şubat 2021’de ligin en uzun sözleşmelerinden biri olan 14 yıllık, 340 milyon dolarlı bir uzantı imzaladı. Machado’nun erken 2023’te vardığı 11 yıllık, 350 milyon dolarlı uzantı, üçüncü sahayı kariyerinin ikinci yarısı için San Diego’da tuttu. Bogaerts aynı offseason’da Boston Red Sox’tan 280 milyon dolarlık 11 yıllık serbest oyuncu kontratıyla geldi. Üç sözleşme de 2026’da çalışacak yıllara sahip.
Sonuç, taze hırs yerine taahhüt edilen parayla harcama tablosunun üstünde tutulan bir kulüp. Bir ön ofis bu yükümlülükleri miras alıyor — ister aynı bahsi tekrar yapmış olsun ister olmasın. Sözleşmeler ayrıca kadro yapısını da dikte ediyor; çok fazla pozisyon oyuncusuna kilitlenen San Diego, ticaret piyasasına dayanıp peşin personeli daha kısa, ucuz düzenlemelerle doldurdu.
Seidler’in ölümünden sonra sahip değişimi, kuruluşun maaş ekleme iştahı hakkında sorular doğurdu ve kulüp noktada parayı atma yönüne baktı. Baseball’ın Padres oyunlarını taşıyan bölgesel ağına ana şirket olan Diamond Sports Group’un çöküşü, büyük pazarların koruduğu bir yerel gelir akışını bozdu. Major League Baseball San Diego’nun yayınlarının üretimini ve dağıtımını üstlendi.
Bu iki karmaşıklık 2026 için matematiği değiştirmiyor: Sözleşimler imzalandı, maaşlar borçlanıyor ve Padres oyunun en ağırlı ödeyicilerinden biri olarak kalıyor.
Toronto Blue Jays, Vladimir Guerrero Jr. uzantısından sonra yükseliyor
Illustration: Quartz
Blue Jays, Vladimir Guerrero Jr.’yı Nisan 2025’te 14 yıllık, 500 milyon dolarlı bir uzantıma imzalayarak baseball’ın üst maaş bordrosu seviyesine katıldı. Bu franchise tarihinin en büyük kontratı ve ilk sahayı Toronto’da tutuyor — serbest oyunculuga doğru göndermek yerine.
Bu tek yükümlülük kulübün 2026 için uzun vadili kitaplarını ve ardından gelen on yılı yeniden şekillendi.
Anlaşma, Toronto’nun evde yetiştirdikleri yıldızı tutup tutamayacağı konusunda bir yıldan fazla halkalı gidip gelmeden sonra kapandı. Guerrero, 2025 bahar eğitimi başladığında müzakereyi durduracağını söylemişti. O noktaya kadar hiçbir anlaşma gelmedi ve uzantı yine düzenli sezonun haftaları içinde bir araya geldi. Bir çöküş, onu daha büyük gelir tabanlı takımlar arasında bir kış teklif savaşına iterdi.
Sahip yapısı matematiğin nasıl çalıştığını açıklıyor: Rogers Communications takımı tamamen sahip ve ayrıca oyunları yayınlayan Sportsnet’i kontrol ediyor, dolayısıyla yayın geliri ve baseball geliri aynı kurumsal deftere düşüyor. Rogers ayrıca iki aşamalı yenilemeyi 2024 sezonundan önce bitiren, koltuk dizilimini ve kulüve alanlarını yeniden inşa eden Rogers Centre’ı da sahip; bu holdingler organizasyona, maaş bordrosu geçmişi önereceğinden daha çok büyük bir Amerikan pazarına yakın bir gelir tabanı veriyor.
Toronto’nun harcama deseni keskin biçimde değişti; 2000’lerin ve 2010’ların çoğunda Blue Jays, Kanada çapında ulusal bir televizyon izleyicisi çekmesine rağmen orta seviye maaş bordroları çalıştı. Guerrero uzantısı şimdi George Springer ve Kevin Gausman için önceki çok yıllı anlaşmaların yanında duruyor — ikisi de 2026’ya kadar taşıyor; birlikte bu yükümlülükler kulübün rekabet dengesi vergi maruz kalışını, daha mütevazı dönemlerinde taşıdığı her şeyin üzerine çıkarıyor.
Para birimi, ABD kulüpleriyle doğrusal bir karşılaştırmayı karmaşıklaştırıyor; oyuncu sözleşmeleri Amerikan dolarıyla belirlenirken gelirin büyük kısmı Kanada dolarıyla geliyor. Kur hareketi belirli bir maaş bordrosunun Rogers için gerçekten neye mal olduğunu değiştiriyor — bu da bildirilen rakam ile gerçek yerel maliyet aynı rakam değil anlamına geliyor.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
