Karartılmış sahnede bipler ve cıyaklamalar patlayıp tıslıyor. Neredeyse hiç uyarı vermeden, çevik ay yürüyüşçülerini andıran dansçılar, minyatür tablolar oluşturan spot ışıklarında birden canlanıyor. Minyatür galaksileri andıran bu dairesel çerçeveler beliriyor ve çalkantıyla eğilip uzanan ya da bir beherde yükselen buhar kabarcıkları gibi dönen küçük dansçı kümelerini ortaya çıkarıyor.
Bale sahnesi geleneksel olarak güzel dansın sergilendiği bir yer olarak düşünülür; ancak George Balanchine’in 1968 tarihli “Pithoprakta” balesinde, Suzanne Farrell, Arthur Mitchell ve 12 kişi tarafından New York City Ballet’de ilk kez sahnelenen bu eser, hareket için aynı zamanda önemli bir laboratuvardır. “Pithoprakta” neredeyse 60 yaşında olsa da Balanchine balesinin ne kadar zamansız ve çağdaş olabileceğinin özlü bir örneğidir.
Gölgeli bir galakside tınılar çıkarıp gıcırdayan Iannis Xenakis’in modernist müziği eşliğinde ilerleyen bale, olağanüstü iki başrol oyuncusu Mira Nadon ve Davide Riccardo’ya, ayrıca ürpertici ve zaman zaman bedensizleşen bir corps de ballet’e yer verir.
Bu sezon Farrell tarafından yeniden sahneye konan “Pithoprakta”, balenin dünyaötesi niteliğini daha karanlık, hem tekinsiz hem mistik bir boyuta taşıyan sarsıcı ve aciliyet duygusu taşıyan bir eser. Burası şifonun yeri değil. Bale nazik değil. İlk Ay inişinden hemen önce yaratılan bale, tonu ve sıcaklığıyla insanın iliklerine işleyen göksel bir atmosfere sahip. Bu, uzayın bir görüntüsü mü, yoksa yeryüzündeki çalkantılı yaşamın daha sahici bir yansıması mı?
Erişimi doğrularken gösterdiğiniz sabır için teşekkür ederiz. Okuyucu modündaysanız lütfen çıkın ve Times hesabınıza giriş yapın ya da Times’ın tüm içeriğine erişmek için abone olun.
Erişimi doğrularken gösterdiğiniz sabır için teşekkür ederiz.
Zaten abone misiniz? Giriş yapın.
Times’ın tüm içeriğine erişmek mi istiyorsunuz? Abone olun.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
