Yüzyılın En Büyük Sanat Soygunu” İddiası: İşte Detaylar ve Seul’den Güncel Gelişmeler!”

‘Yüzyılın En Büyük Sanat Soygunu’, Libbie Mugrabi’ye Göre. Ayrıca, Seul Günlükleri!

Her hafta, Artnet News size Wet Paint adlı dedikodu sütununu sunuyor. Bir ihbarınız varsa, Gabi Vidal-Irizarry’e

gabiyank3e@gmail.com adresinden e-posta gönderin.

NEREDE O WARHOL?

İki yıl sonra, Libbie ve David Mugrabi bir ev satın aldılar Hamptons’da. On bir yıl sonra, bu ev, eşinin başka bir kadınla birlikte olduğunu gördüğü olayların yaşandığı yer olacak ve bu durum da onların boşanmasına yol açacak. Libbie’ye göre, o sabah uyandığında kocasının çıplak halde başka bir kadınla yattığını ve Richard Prince adlı bir tabloyu odanın ortasına koyduğunu gördü.

David boşanma dilekçesi verdi ve 2020 yılına gelindiğinde, Mugrabiler artık eş değildi. Raporlara göre 100 milyon dolarlık bir tazminatla Libbie’ye ev kaldı ve birçok değerli sanat eseri de onun oldu, ancak tam teşekküllü bir yasal karmaşa başlamak üzereydi. Unutulmaz bir olayda, Libbie mahkemeye kurşun geçirmez bir yelek giyerek geldi ve David’in onu öldürmek için Rus bir tetikçi tutmayı planladığına inandığını söyledi.

486 Middle Line Highway. Hamptons’daki bir ev hayalet olabilir mi?

Geçtiğimiz ayın sonunda, Libbie evi kaybetti. 7 dönümlük arazi üzerindeki mülk, Southampton Town Hall’un kaldırımı üzerinde düzenlenen nadir bir kamuya açık ihale ile 5,86 milyon dolara satıldı (Bir kaynak, bu işlemlerin videosunu benimle paylaştı).

Yaklaşık 10 teklifçi geldi, bunlardan biri de Libbie’nin kız kardeşi Mia Rowe idi. Mia ilk turda 7,8 milyon dolarlık bir teklifle kazandı, ardından yakındaki Chase şubesine giderek 780 bin dolarlık depozitoyu yatırması gerektiğini söyledi. Kalabalık onun geri dönmesini beklerken, gerginlik arttı. Diğer teklifçilerin elinde sertifikalı çekler vardı. Onlara göre bu durum adil değildi. Teklif verme işlemi yeniden başladı. Durum kontrolden çıktı. Ve Mugrabi’ye göre, bir Nijerya prensi onun Doğu Yakası’ndaki mülkünü satın aldı. “Benim gibi birçok böyle şeye katılanlardanım ve bu kesinlikle en eğlenceli olanı” diye bir teklifçi, Eddy Bellacera, New York Post gazetesine söyledi.

İnanması güç olsa da, boşanma anlaşmasındaki tablolarla ilgili devam eden bir anlaşmazlık daha kaotikti. Libbie, neden bu durumun sanat yayınlarında daha fazla yer almadığını anlamıyor. Ona göre bu “yüzyılın en büyük sanat soygunu hikayesi” ve bunu bana telefonda söyledi.

Libbie Mugrabi ve söz konusu Basquiat tablosu. Fotoğraf: Libbie Mugrabi’den.

2023 yılının sonlarında, parasal sıkıntılar yaşayan Libbie, eski mali danışmanı Joon Ho Chun’a tavsiye almak için başvurdu. O, Libbie’yi Art Capital Group (ACG) adlı bir borç verene yönlendirdi; bu şirket, değerli sanat eserleriyle teminat altına alınmış krediler konusunda uzmanlaşmıştır. O, Jean-Michel Basquiat adlı bir tabloyu teminat olarak göstererek 3 milyon dolarlık bir kredi almaya çalıştı.

Tablo, sanatçı Jean-Michel’in 1982 tarihli kendi portresidir; bu tabloda, siyah bir hilal ayın altında taçlı Hristiyan olarak tasvir edilmiştir. Paylaşılan bir faturaya göre, tablo ilk olarak Annina Nosei Galerisi’nde sanatçının 1982’deki çıkış sergisinde 1200 dolara koleksiyon sahibi Jean Pigozzi tarafından satın alındı ve daha sonra High Fashion Concepts’e satıldı; bu şirket de eski koca David’in ailesinin holding şirketiydi. Tablo, boşanma anlaşmasıyla nihayet Libbie’ye geçti.

Yıllar içinde, Basquiat tablosu onun için daha derin bir anlam kazandı. Ona göre, bu tablo “beni ve benim durumumu simgeliyor”. Ayrıca, hesabına göre, sanatçının vücut sıvılarından bazıları boyadaki kurumuş tarlara karışmıştır. O, bunun test edilmesini ister, ancak bunu yapamaz. Şu anda, Phillips’te tutuluyor çünkü devam eden yasal süreç nedeniyle onu satmaya çalışması engellenmiştir.

Ayrıca, değerlendirmenlere göre 1,5 milyon dolarlık değere sahip Jackie Kennedy Onassis portresi olan mavi bir Andy Warhol tablosu da ACG tarafından 12.500 dolarlık bir ön araştırma ücretini karşılamak için teminat olarak gösterildi. Ancak, 3 milyon dolarlık kredi sağlanmadı; bu durum, ACG’nin endişeleri olduğu gerekçesiyle gerçekleşmedi. Ancak şirket, tabloyu elinde tuttu. Kredinin sağlanmaması durumunda, neden hala onu elinde tuttular? Libbie, Southampton polisi tarafından tablonun çalındığına dair suç duyurusunda bulundu.

Aynı zamanda, ACG, Jackie portresinin fotoğraflarını, yöneticilerinin yüzlerini ve Joon Ho Chun’un fotoğraflarını içeren bir “arananlar” afişini öğrendi; bu afişte, tabloyu bulabilen herkes için 10 bin dolarlık ödül sunuluyordu. New York Post gazetesindeki bir haber, Libbie’nin bu afişi Doğu Hamptons ve Yukarı Doğu Yakası’nda dağıttığını iddia etti. O dönemdeki ilişkisi Bobby Vaughn, Von Dutch marka şapka tasarımcısı, New York Times gazetesine, bu afişlerin basılmadığını ve kimseyle paylaşılmadığını söyledi. (Vaughn hakkında yapılan hızlı bir Google araması, ona “haklı cinayet” terimini öğretti; bu da 2005 yılında birinci derece cinayetten beraat etmesine neden oldu).

Sanat borç veren şirket, Warhol tablosunu 325 bin dolara sattı ve bunun nedeni, şirketin, başarısız olan kredi nedeniyle ortaya çıkan masrafları karşılamaktı. Bu rakam, Libbie’nin avukatlarının tüm borcu kapatmak için teklif ettiği 360 bin dolardan daha düşüktü. Ayrıca, bu rakam, eski kayınpederi Jose Mugrabi’nin 2017 yılında Christie’s açık artırmasında ödediği 869 bin dolardan çok daha düşüktuydu (O yıl, Blue Jackie adlı bir tablo 595.500 dolara satıldı). Afiş, Libbie için başka yasal sorunlara yol açtı. ACG, onu “defamasyon” suçlamasıyla dava etti ve ona karşı en az 30 milyon doların yanı sıra cezai ve üç katı tazminat talep etti. Mali danışman Joon Ho Chun, davaya dahil oldu ve Libbie’ye karşı dava açtı.

ACG neden Basquiat tablosunu elinde tutmak istiyor? Şirketin iddiasına göre, tablo, ACG’nin henüz kazanmadığı bir dava için olası “defamasyon” tazminatlarına teminat olarak kullanılabilir. Bir hakim bu görüşe katılmadı ve ACG’nin tablonun teminat olarak kullanılamayacağını ve Warhol satışının zaten Libbie’nin borcunu kapattığını belirtti. Belki de onlar sadece onu gerçekten beğeniyorlar. “Bu, dünyadaki en önemli Basquiat tablolarından biri” dedi Mugrabi telefonda.

Warhol tablosunun satıldığına dair belgelerin sunulmadığı iddia edilen üç yıl sonra, Mugrabi hala soruyu soruyor: Neredeyse? Avukatları tarafından yapılan bir dilekçede, ACG’nin satışın gerçekleştiğini kanıtlayan belgeleri sunmadığı ve tablonun balonlu naylonla sarılıp arabaya konulduktan sonra satıldığı iddia ediliyor. Bu durum “hırsızlık” anlamına geliyor ve bu nedenle suç duyurusunda bulunulması gerekiyor. Art Capital Group ve avukatları, konuyla ilgili yorum yapmayı reddetti.

Böylece, Warhol’unu kaybetti ve Hamptons’daki evini de kaybetti; ayrıca Basquiat tablosunun mülkiyetini de kaybedebilir veya en azından onu satma hakkını kaybedebilir. Bir sonraki adım ne olacak? “Florida’ya taşınıyorum” dedi. “New York’tan ve sanat dünyasının neden olduğu acılardan bıktım.” Ayrıca, Basquiat tablosunu geri alabilirse, onu satmayacağını; bunun yerine onu orada sergileyeceğini söyledi.

SEOUL GÜNLÜKLERİ

Ben daha önce Seul’e gitmedim ve Frieze’in bu yıl çok erken başlamasına rağmen, yine de oraya gitmek isterdim. Bu yüzden, şehir hakkında bilgi sahibi olan ve oradaki yaşamı deneyimlemiş birinden, bana orayı anlatmasını istedim. O kişi, Public Art Fund’ın gelişim sorumlusu Rachel Park oldu.

Ben çocukken yedi farklı şehirde yaşadım ve Seul, New York’tan sonra en uzun süre yaşadığım yer oldu. 13 yaşıma kadar orada yaşadım ve COVID döneminde de bir yıl daha oradaydım. O zaman Kukje Gallery’de satış asistanı olarak çalıştım ve çoğu Koreli arkadaşım da o dönemden beri benimle birlikte. Genellikle, “Kukje benim kız kardeşliğim” diye şaka yapıyorum. Ayrıca, stüdyoları Seul ve Jeju’de bulunan bir sanatçı babam var ve ben de onun vakfını yönetiyorum; bu nedenle, Kore hayatımı şekillendirmiştir ve sanat dünyasında nasıl olduğumu etkilemiştir.

2022 ve 2023 yıllarında Mendes Wood DM’nin standına destek olmak için Frieze Seul’e katıldım ve bu yıl, Public Art Fund’ın sanatsal ve hayırsever programlarını Koreli sanat çevrelerine tanıtmak gibi farklı bir görevle geri dönmekten mutluluk duydum.

Frieze haftası başlamadan önce, Jeju’de tatil yaptım ve sanat danışmanı Rose Leadem ile birlikte oradaydım; o da Park Kwang-Jin Vakfı’nın yönetim kurulu başkanıdır. [Park Kwang-Jin, Rachel’in babasıdır.]

Babam Park Kwang-Jin, New York’taki yaklaşan solo sergisi öncesinde Jeoji Sanat Köyü’ndeki stüdyosunda. Komşuları arasında Kim Tschang-Yeul Sanat Müzesi ve Seobo Sanat Alanı bulunuyor.

Çocukken ailemle Seul arasında büyük bir saat dilimi farkı olduğundan, “Burada güneş batarken, orada güneş doğuyordur” diye düşünmeye alıştım.

Jeju’den sonra doğrudan Seul Sanat Haftası’na katıldım. Otelimden şehir manzarası.

Rose ve ben, Leeum Sanat Müzesi’nin açılışında sanatçı Lee Ufan ile birlikteydik.

Gallerist Felix Gaudlitz ve küratör Alec Petty (Kings Leap), N/A galerisindeki sergi için Seul’e geldi ve Attilia Fattori Franchini, Gwangju Bienali’ndeki Avusturya Pavilyonu küratörü, Swallow Bar’da buluştu; burası Pace, Gladstone ve Leeum’un yakınında bulunuyor. Buradaki en iyi “dirty martini”yi deneyin.

Frieze Seul sırasında 80.000 KRW (yaklaşık 61,50 dolar) karşılığında satın aldığım bir eser. Eserin sahibi dpgp78, “İçki ve müzikten hoşlanan bir adam” yazısı taşıyor. Sanatçı, eserin satışından elde edilecek gelirin tüm proje giderlerini karşılayacak şekilde yapılandırılmış. Satış, kar elde etmek yerine projenin ekonomik koşullarını görünür kılar ve böylece dengeyi yeniden sağlar.

Koreli koleksiyonerlerle birlikte Yeoungdong Eel’de yemek yedik.

Frieze Seul programının bir parçası olan Samcheong Night etkinliği sırasında Kukje Galerisi’ndeki kalabalık.

CJ Hendry’nin “bead-filled ball pit” projesi hala New York’ta ilgi görüyor. Bu ay, Hendry, House of Sulwhasoo’daki gizli bahçeden ilham alarak Brant Foundation’ı ahşap heykellerle dolduracak.

Eski adı 56 Henry olan Chinatown galerisi, kurucusu Ellie Rines’in adını taşıyan yeni bir isimle açıldı ve 46 Walker Street’e taşındı. Galerinin ismini değiştirmesinin nedeni daha bariz: Rines, “İnsanların kaybolmasını önlemek için” dedi. Galerinin direktörlüğüne Mitchell-Innes & Nash’ten Isabelle Hogenkamp getirildi ve ilk sergide Christopher K. Ho’nun eserleri yer alacak.

Karma galerisi uzun zamandır beklenen Tribeca şubesini “bu ay içinde” açmayı planlıyor.

P.P.O.W. galerisi yeni ortakı Trey Hollis’i atadı; o, daha önce aynı galeride kıdemli yönetici olarak görev yapıyordu. Bu arada, P.P.O.W.’un rehberli meditasyon seansları Perşembe günü yeniden başlayacak.

Yeni bir tanışma uygulaması olan Readme, Co-Star’ın arkasındaki ekipten çıktı ve “okumayı seven” insanlara yönelik tasarlandı. Uygulama sanat dünyasının ilgisini çekmiş gibi görünüyor. Lansman partisinde Women’s History Museum, Whitney Mallett, Precious Okoyomon ve Chloe Wise gibi isimler yer alacak.

Açılış sonrası etkinliklerinizi benimle paylaşın; partiler, yemekler veya başka herhangi bir etkinlik olabilir. Müziği iyi miydi? Yemek için ne kadar bekletildiniz? Konuşmalar sırasında kimse çılgınca bir şey söyledi mi?

İhbarınız varsa, Gabi Vidal-Irizarry’e

gabiyank3e@gmail.com adresinden e-posta gönderin.