Ünlü fotoğrafçı ve yayıncı Shoichi Aoki, sokak modasını belgelemeye nasıl başladı, Palace Skateboards ile çalışması, gelecekteki projeleri ve en sevdiği şeyler hakkında konuşuyor.
Kendinizi nasıl tanımlarsınız?
Ben bir sokak moda belgeselcisi, fotoğrafçı ve yayıncıyım.
Neden bunu yapıyorsunuz?
30 yaşımda, 1985 yılında, sokak modasını belgelemek ve medya yaratmak benim hayatımın işi olmalı diye düşündüm. Bu, çok açık bir çağrı gibiydi ve bu yüzden o zamandan beri bunu yapabiliyorum.
Sizi neler ilham veriyor?
Ferdinand de Saussure, Georges Bataille, güncel fizik, güncel sanat.
Ergenlik yıllarınızda sizi heyecanlandıran yaratıcı çalışmalar nelerdi ve bunlar şu anda ilgi alanlarınızla nasıl örtüşüyor?
Sürrealizm, Marcel Duchamp, Yves Klein ve Man Ray. Andy Warhol o zamanlar çok ilerideydi, onu anlamakta zorlanıyordum.
Palace Skateboards ile çalışırken deneyimleriniz nasıldı?
, dijital olarak çekmeyi bekliyordum, ancak filmle çekip çekemeyeceğimi sordular. Fruits için, Fujifilm GA645Wi gibi oldukça sıra dışı bir orta formatlı kamera kullanmıştım, bu yüzden o kamerayı sağlayabilirlerse filmle çekmekten memnuniyet duyarım dedim. Şaşırtıcı bir şekilde, ertesi gün bana bir tane kiraladılar. ISO 100’lük slayt filmi kullandığım için düşük ışık veya gece koşulları için uygun değildi, bu yüzden hem filmle hem de dijital olarak çektim. Tam olarak Lev’in istediği yerlerde fotoğraf çektik, ancak çekim gün batımından sonra da devam etti. O koşullarda, dijital görüntüler teknik olarak çok daha iyi olabilirdi. Ancak sonuçta, filmleri kullandılar. Bu yaratıcı karar, benim kendi başıma elde edemeyeceğim bir şeyi yansıtıyor; bu ya İngiliz yaratıcılık ruhu ya da sadece Lev’in içgüdüsü olabilir. Vivienne Westwood’un katılımıyla birlikte, stil olağanüstüydü. Modeller ve mekanlar da mükemmeldi. Bu, harika bir çalışma oldu ve insanlar genellikle bunun için beni övüyor.
Palace ile çalışmadan önce düşünceleriniz nelerdi?
Çoğu zaman Harajuku’da Palace alışveriş çantaları taşıyan insanları gördüğüm için Palace’ı biliyordum. Ancak mağazası, normalde vakit geçirdiğim alanın biraz dışında olduğu için hiç ziyaret etmedim. 2022’de, Beabadoobee’yi fotoğraflamak için The Face dergisi tarafından Londra’ya davet edildiğimde, Soho’da yürürken Palace mağazasını ve dışarıdaki uzun kuyruğu gördüm. O anda markanın enerjisini ve güçlü stilini hissettim ve bir gün Palace ile çalışmak harika olur diye düşündüm. İki yıl sonra, bana bir iş teklifiyle gelen bir e-posta aldım. Açıkçası çok şaşırdım.
Şu anda neler üzerinde çalışıyorsunuz?
Şimdi 70 yaşındayım, bu yüzden asıl odak noktam, yıllar içinde yarattığım şeyleri nasıl koruyacağım. Son birkaç yıldır, en büyük projelerimden biri, Street, Fruits ve Tune arşivlerinin tamamını dünya çapındaki kütüphanelerde kullanılabilir hale getirmek oldu. Bu yılın sonunda bunun gerçekleşeceğini tahmin ediyorum. Bir sonraki zorluğum, arşivimi gelecekte dayanabilecek sanat eserlerine ve kitaplara dönüştürmek. Fruits’ün bir moda markası olup olamayacağını ve yeni nesil bir Fruits dergisi yaratıp yaratılamayacağını araştırmak istiyorum. Ayrıca, Fruits parfümü geliştirme olasılığı da var.
En sevdiğiniz restoran?
Günümüzde genellikle yalnız seyahat ettiğim için pek sık restorana gitmiyorum. Bunun yerine, süpermarketlerden veya özel dükkanlardan şarküteri, peynir, salata, meyve ve şarap alıp otel odamda keyif yapıyorum. Bu yılın başında, Londra’daki Soho’da yürürken uzun bir kuyruk gördüm. Bir arkadaşımı davet ettim ve unutulmaz bir yemek yedik. 2023’te Tokyo’da Marais’de inanılmaz bir şarküteri dükkanı olan À La Ville de Rodez’i buldum. Daha sonra bunun kapandığını duydum, eğer öyleyse çok üzülürdüm. Tokyo’da birçok mükemmel restoran var, ancak günümüzde dengeli beslenmek zor olduğu için pek sık dışarı çıkmıyorum. Ancak deneyim olarak kesinlikle ziyaret etmeye değer. Sadece bir kez gittim, ama hala o kadar canlı hatırlıyorum ki inanılmazdı. O kadar basit bir şeyin, balık ve pirincin, bu kadar lezzetli olabileceğine şaşırdım. Birçok ünlü suşi restoranına gittim, ancak Jiro kendi liginde. Kyoto’daki köklü kaiseki restoranları da sanat eseridir. Bu yıl, Gion’da inanılmaz bir yayın balığı restoranı olan keşfettim ve gerçekten olağanüstüydü.
Tavsiye edebileceğiniz bir şey var mı?
Waka Mizuki’nin Juma Densetsu (The Legend of Juma) adlı romanını okuyabilirsiniz. Ayrıca, The Melancholy of Haruhi Suzumiya’yı da izleyebilirsiniz – sadece ilk bölümden sonra pes etmeyin. En sevdiğim müzisyenler arasında Aki Yashiro, Bach’ın Mass in B Minor eseri, Terry Riley, Illit ve Billie Eilish yer alıyor.
Sizi etkileyen sergiler?
Man Ray retrospektifi, Paul Klee sergisi ve MoMA’daki sergiler beni çok etkiledi. Ayrıca, Tokyo’daki Nanzuka galerisinde gerçekleşen Hajime Sorayama sergisini de beğendim. En unutulmaz müze deneyimim ise 1980’lerde ziyaret ettiğim Floransa’daki Uffizi Galerisi oldu, ancak o zaman atmosferin şimdi olduğundan çok farklı olduğuna eminim.
Gurur duyduğunuz bir deneyim?
1987 yılında Saatchi Galerisi’ndeki ‘NY Art Now’ sergisindeki Jeff Koons’un enstalasyonunu görmemdi – bu benimle kaldı. Kohei Nawa’yı beğeniyorum ve Wade Guyton’ı da yakından takip ediyorum. Harajuku’yu seviyorum. 1990’lardan beri çok değişti, ancak hala dünyanın en şık semt olduğuna inanıyorum. Moleküler biyoloji beni büyüliyor. Bach’ın Mass eserlerini dinlediğimde, Tanrı’nın varlığını hissediyorum. Kuantum mekaniği de, bir tür ilahi prensibin varlığına işaret ediyor. Ancak, hücrelerin içini keşfetmeye devam ettiğimizde, bir gün orada Tanrı’nın izlerine rastlayabiliriz diye düşünüyorum. Japonların Tanrı’ya bakış açısı oldukça farklı.
Wallpaper’ın okuyucularına ne söylemek istersiniz?
Görsel kültürle zihninizi beslemenin önemli olduğuna inanıyorum. Bu, dünyayı daha iyi bir yer haline getirmenin bir yolu olabilir.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
