Ssessiz dönemden beri film yapımcıları ve izleyiciler, omnibus film, ansambl filmi, skeç filmi ve—büyük bir çantanın içine karışık olarak doluşturulmuş içeriği çağrıştırması nedeniyle benim tercih ettiğim terimle—portmanteau olarak adlandırılan bir biçime çekilmişlerdir. Bu çok bölümlük yapıların sunduğu cazibeye rağmen, bazı izleyiciler Jonathan Rosenbaum’un “sürekli dengesiz” diye nitlediği niteliğe itiraz etmişlerdir; oysa bu ithamı, yayımlanmış herhangi bir kısa hikaye derlemesine yönelik olarak da yapmak mümkündür. Öte yandan, portmanteau filmlere yönelenler ise bu dengesizliği olası bir avantaj olarak görürler: Son otuz dakikadan hoşlanmadıysanız, önündeki yarım saatten çok daha fazla keyif alabilirsiniz. Yıllar içinde Roger Vadim, Woody Allen ve Quentin Tarantino gibi birbirinden farklı yönetmenler de bu mini-türe katkıda bulunmuş, tek başına bir yapım için kabul görmeyecek kısa süre deneyerek sinemanın ilk yıllarına dayanan zengin bir geleneği genişletmişlerdir.
Portmanteau, 1940’larda Atlantik’in her iki yakasında da giderek popülerleşmiş ve film yapımcıları bu yapıyı tek bir motivo ya da konu üzerinde varyasyonlar üretmek için kullanmışlardır. Bu biçim, ABD’de Julien Duvivier’ın iki filmiyle yer edinmiştir: Tales of Manhattan (1942), bölümleri elden ele dolaşan kuşamıyla bağlantı kurması nedeniyle kuşağa göndermeli bir adla anılan; ve Flesh and Fantasy (1943) ise hikayeleri supernatural temalarıyla birbirine bağlanan. Neredeyse aynı dönemde yayımlanan diğer filmler arasında, İngiliz savaş çabasını desteklemek için yedi farklı yönetmen tarafından yapılan Forever and a Day (1943) ve hâlâ tüm zamanların en iyi ansambl filmlerinden biri sayılan, birbirine kilitlenmiş korku hikayelerinden oluşan Dead of Night (1945) gösterilebilir.
MEDIA.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
