Jean-Charles de Castelbajac: “Sadece sanat ve kutsal değerler insanları bir araya getirebilir”

Jean-Charles de Castelbajac: “Sadece sanat ve kutsal, insanları bir araya getirebilir”

Nasıl bir şey yaptığınızı tarif eder misiniz?

Jean Cocteau’nun dediği gibi, o her şeye dokunuyordu. Ben, çok yönlü bir sanatçı olarak tanımlıyorum kendimi ve keşfettiğim her disiplin, ifade gücümü derinleştiriyor ve artırıyor.

Neden yapıyorsunuz?

Çocukken, yurt dışında olduğum için ailemden uzak kalmanın getirdiği yalnızlığı gidermek için resimler yapardım. Daha sonra, eksikliklerimi dönüştürmek için farklı bir giyim tarzı hayal etmeye başladım. Kullanılmayan, değersiz olduğunu düşündüğümüz malzemelerle çalıştım: moplar, duş perdeleri, battaniyeler ve benzerleri. Bunlar beni koruyan malzemeydi, bu yüzden onları giysilere dönüştürdüm. O anda, eserim öfkemimin kimlik manifestosu haline geldi ve insanlar dikkat etmeye başladı. Geleneksel zarafet kodlarını reddeden bir anti-moda yaratmıştım. Vivienne Westwood ve Malcolm McLaren‘a çok yakın hissettim. O zamandan beri, sanat, kutsal ve görünmez olanı keşfetme yolculuğunda, her zaman sanatsal yaklaşımımı bu ilkeler üzerine inşa ettim. Bu, hem diğer sanatçılarla yaptığım işbirliklerinde hem de kilise ile olan ilişkilerimde geçerliydi. Amacım, renk ve umut getirebileceğim bir dünya yaratmak, giderek daha distopik hale gelen bir toplumda insanlara dokunmaktır.

Sizi ne ilham veriyor?

Uzun süre, tehlike ve acının ilhamın kaçınılmaz arkadaşları olduğuna inandım. Malcolm McLaren’ın dediği gibi, “Çok hızlı yaşamak, çok genç ölmek”. Ritim, müzik ve gitar her zaman yaratıcı sürecimin kalbi olmuştur ve bu dünyadaki karşılaşmalar gerçekten büyülü olmuştur. Geçmişin hayaletlerinden, tarihten, 19. yüzyıl İngiliz edebiyatından ve tanıştığım sanatçılardan ilham aldım. Ancak beni en çok etkileyen ve eserlerimin bugün daha olgun bir seviyeye ulaşmasının nedeninin de bu olması, aşk oldu. Aşkın epik boyutu ve yaratılarım aracılığıyla her zaman umut sinyalinin olması. İlham kaynaklarımdan biri aynı zamanda, kilise için çalışmanın ve yeteneğimi inancımın hizmetine sunma ayrıcalığı olmuştur.

Ergenlik çağında sizi heyecanlandıran yaratıcı çalışmalar nelerdi ve bunlar şu anda neye ilginizi çekiyor?

Müzikle bağlantılı her şey. Manchester, Liverpool gibi şehirlerden gelen grupları keşfettiğimde artık yalnız hissetmiyordum. Her şey değişti. Onların müziği, isimleri – The Yardbirds, The Pretty Things, The Who ve ilk olarak kırsal bölgelere ulaşan albüm kapakları… Bunlar, plaka dükkanlarını çağdaş sanat müzelerine dönüştürdü. Daha sonra 1968 geldi ve devrimin sanatı, posterler, isyanın estetiği, yanan lastiklerin kokusu, en güzel arka planla birlikte: .

Palace Skateboards ile çalışmak sizin için ne ifade ediyor?

Eğitim verdiğim derslerde, öğrencilere her zaman bir grup oluşturmalarını söylerim: şarkıcı iletişimci, lead gitarist yaratıcı güç, basçı lojistik ve davulcu ise iyi haberleri getiren. Palace’ta benim grubumu buldum. Onları uzun zamandır tanıyorum; çok yakınlar, net bir felsefeye sahip bir ekip. Gareth ve arkadaşları genellikle beni şaşırtmayı başarıyor. Wedgwood’dan Vivienne Westwood’a kadar yaptıkları işbirlikleri beni etkiliyor. Onların yolculuğu, modernliğin epik senfonisi gibi.

Palace ile çalışmadan önce onlara nasıl bakıyordunuz?

Onların topluluğuna, Palace ruhuna, markayı ve sembollerini tanımlayan evrensel işaretlere, her neslin kendini tanıdığı bir dilin boyutuna odaklanıyorum. İnsanların zihinlerinde iz bırakacak görüntüler yaratmak, bu da benim için çok önemli.

Şu anda üzerinde çalıştığınız şeyler neler?

Thames & Hudson tarafından yayınlanan stilim ve farklı deneyimlerim hakkında bir kitap bitirdim: moda, sanat, tasarım, sahneleme, müzik ve diğer sanatçılarla yaptığım tüm işbirlikleri.

En sevdiğiniz restoran hangisi?

Cheval Blanc otelindeki La Langosteria. Ancak aynı zamanda, özellikle Fransız mutfağıyla ilgili farklı yemek deneyimlerini de çok seviyorum.

Tavsiye edebileceğiniz bir şey var mı?

Şu anda Dickens’ın “İki Şehrin Hikayesi”ni okuyorum. Sleaford Mods, Ben Kidson, Baxter Dury ve Erik Satie’yi dinliyorum. Bayeux Halısı’nı Londra’da görmek için sabırsızlanıyorum.

On binlerce gerçek insan Wallpaper dergisi okuyucusu var: onlara ne söylemek istersiniz?

Yaratmak, bir eylemin sonuçlarını öngörmek ve toplum üzerinde nasıl olumlu bir etki yaratabileceğinizi bilmek anlamına gelir. Sanat, her zaman benim için ilham kaynağı olmuş ve önceliklerim – ekoloji, herkes için sanat, total ve disiplinsiz sanat – bugün de temel kaynaklarım. Eskiden kurumsal yapıyı destekleyen dogmalar zayıflıyor. Sadece sanat ve kutsal insanları bir araya getirebilir. Spor gibi, nadir ve apolitik güçlerdir; bunlar, insanları bir araya getiren sürükleyici deneyimler aracılığıyla birleştirir. İşte benim hayal gücümün geliştiği yer burasıdır. İşte benim görevimi bulduğum, yaratıcılığımın en yüksek seviyede olduğu yer – Notre-Dame de Paris’in yeniden açılışı için sahneleme ve dini kıyafetleri yarattığım gibi.