Netflix’in yeni yapımı “Best of the Best,” iki UCLA öğrencisinin çocukluk dostluğunun rekabetçi Bollywood esintili dans dünyasının yüksek riskli ortamında nasıl sınandığını anlatan, neşeli ve insani değerleri onaylayan bir gençlik komedisi olarak 18 Eylül’de izleyiciyle buluşuyor. Filmin başrollerinde “Never Have I Ever” dizisinden Maitreyi Ramakrishnan ile “Disclosure Day” filminden Priyanka Kedia yer alıyor; ikili, Maya ve Anjali karakterlerini canlandırarak dans yeteneği yüksek ancak bilgisayar bilimi eğitimi alan gençlerin yetişkin hayatına ve birbirini tamamlayan hedeflerine adım atarken öğrenmeleri gereken çok şey olduğunu gözler önüne seriyor.
Dördüncü uzun metrajlı filmiyle sinemaya yön veren yönetmen Lena Khan, Hasan Minhaj ile “Patriot Act” dizisinin ortak yazarı Prashanth Venkataramanujam’a ait keskin kurgulu senaryoyu abartılı bir yetişme dönemi komedisine dönüştürüyor. Film, güncel politik hicivle klasik üniversite dramasının tanıdık ritimlerini sorunsuz biçimde harmanlıyor; “Yapay zeka geldi, dereceleriniz değersizleşti, asla ev alamayacaksınız — tekrar sahneye!” gibi diyaloglarla izleyiciye hem rahatlatıcı hem de tanınabilir bir anlatı sunuyor. Bu süreçte sinemaya özgü dostluğun gerçekçi hissedilmesi için gereken özgün detaylardan ödün verilmiyor.
Bir Hatanın Ürettiği Viral Şöhret
Film, lisede düzenlenen bir yarışmada başıboğul Maya’nın dikkatli ama riskli bir planıyla fark yaratmaya çalışırken her şeyin iki genç kız için de felakete dönüştüğü sahneyle açılıyor. Üniversite yıllarında benzer biçimde arızalanan bir dronun kafasına çarptığı bir arkadaşını hatırlayan izleyici, bu anının o gencin ruhuna tanıklık ettiğini düşünsel de olsa kardeşinin onu hastaneye götürmesini zorunlu kıldığını fark ediyor. Maya’nın son derece tanıdık zorluğu, aşırı özgüveninin kamera tarafından yakalanmasıyla daha da ağırlaşıyor; “Dron Darbesi” olarak adlandırılan bu olayın viral yaşantısı, onu dans camiasında isteksiz bir ünlü konumuna getiriyor.
Bollywood tarihinin filmdeki yansıtılmasını yeterince değerlendirmek için gereken akıcılığa sahip olmadığını belirten eleştirmen, bunun için eski IndieWire yazarı Proma Khosla ile klasik Hint filmlerine dair yazılarını—örneğin “Andaz Apna Apna” filmine ait kapsamlı incelemelerini—okumanın gerekli olduğunu vurguluyor. Ancak “Best of the Best”in duygusal koreografisini yöneten evrensel gerçeği anlamak zor değil; üniversitenin ömür boyu sürecek hikayelere dönüşen inandırılmaz felaketlerle tanımlandığı düşünüldüğünde, bu dostluk anlatısının çok kamuya açık bir hatanın ardından birbirine bağlanmaktan doğduğu görülüyor.
UCLA Kampüsünün Canlı Ekosistemi
Maya ve Anjali UCLA’ya ulaştığında, viral dron kazası büyük ölçüde geride kalmış oluyor. Kaliforniya kampüsü, sahne üzerinde tanıdık bir rahatlama hissi vererek genç kızların tanışmasını güneşli avlulara, eşyayla dolup taşan yurt odalarına ve her köşede macera vadeden kaotik öğrenci etkinliklerine taşıyor. Takımın yakında mezun olacak kaptanı Ronak’ı canlandıran Ankur Rathee, takımını terk etmeden önce eski sevgilisinin rakip ekibini ulusal yarışmada yenene kadar ayrılmayı reddediyor.
“Pitch Perfect” filmindeki üst sınıf öğrencilerinin onaylenme eğilimindeki ve risk almaktan kaçınan tutumunu yansıtan Ronak, Maya’nın ateşli zekasıyla sık sık çatışıyor. Her ikisinin de kazanmak için derin kişisel nedenleri var; Anna Kendrick’in karakterinin bardağı oynatarak sahneyi fethetmeden önceki sürecinde olduğu gibi, yeni dansçı parıldamasını söndüremeiyor. Bu içgörü takım için sonunda iyi olsa da, genç kızı dışlanma hissiyle baş etmeye ve sevimli bir aşk ilgisi—Chaneil Kular (“Sex Education”) tarafından canlandırılıyor—yanında sığınak bulmaya itiyor.
Güzelcilik İmtiyazının Getirdiği Çelişkiler
Bu arada Anjali, zaman zaman son derece kolay ezilen bir karakter olarak öne çıkıyor ve Ronak’la gelişen bağı—onun takımı zaferine yönlendirecek yeni yüz olduğuna dair inancı—köpüren ve görkemli çatışmalar doğuruyor. Sözcükteki “güzelcilik imtiyazı”nın hem yararı olan hem de mağduru sayılan Anjali, bu kısa ifadelerin ötesinde bir karakter. Açıkça yetenekli ve kendi tarzında parlayan Anjali, sezgisel romantizmiyle zaman hassas ve açık fikirli doğasının zayıflık gibi görünmesine yol açıyor. Maya sönmemek için her şeyi görkem bir gösteriye dönüştürürken, Anjali etrafındaki dünyayı içine sindiriyor; bu da onu tatlıca ikna edilebilir kılıyor ve Kedia’nın performansı, genç kızın erken yaşta köreltilmiş öz-bilirgisine dair nüanslı hesaplaşmasını aktarma biçiminde etkileyici.
Sinemanın Özgün Zanaatı
Filmin zanaatı, senaryosu kadar özenli. Yapım tasarımcısı Henry Dunn ve kostüm tasarımcısı Elisabeth Vastola, UCLA’yı jenerik bir arka plan yerine gerçek bir sosyal ekosistem gibi hissettirirken, aynı zamanda her numaranın kendi büyülü sahne dünyasında patlamasına da olanak tanıyor. Vastola’nan kostümleri kültürel referansla kostüm şovunun kısa ifadeleri arasındaki farkı biliyor; zarif sokak giyimi ve temalı yarışma tasarımları, karakterleri tek bir Güney Asya kimliği fikrine indirgemeden varlığını sürdürüyor.
Sinematograf Adam Carboni filmin çoğunu ışıltılı bir gündüz sıcaklığında çerçeveliyor; seyirciyi yıldızlı gecelere gömen muhteşem ara perdelikle bütün etkinliğe bir müzik videosu gibi atan bir ritim veriyor. Khan, performansın sahneyi tamamen ele almasına izin vermek için ne zaman geri çekilmesi gerektiğini biliyor; editör Phillip J. Bartell ise “Best of the Best”in ölçeğini cömert ama meşgul değil biçimde sunuyor.
Dijital Ekranların Özgün Rolü
Tam da kasıtlı olarak provokatif tür filmlerinin futurizmin hızını yakalayamadığı bir dönemde Minhaj ve Venkataramanujam, güncel konulardaki ustalıklarını kullanarak bu coşkulu yapıyı dönemin ruhuna özel kılıyor. Bu durum hem çabuk değişen politik komediyle hem de yalnızca gençlerle yirmili yaşlarının insanlarını değil, bugün pratik olarak her yaş grubunu tanımlayan çift ekranlı yaşam tarzının sorunsuz biçimde dahil edilmesiyle sağlanıyor. Çevrimiçi gösteriler sadece arka plan öğesi değil; bu karakterlerin kendilerini nasıl anladıklarını yansıtan ciddi şekilde düşünülmüş uzantıları.
Birbirleriyle kurdukları bağa gurur duyan ancak birden Maya’nın çatışkan doğasıyla Anjali’nin ona hayır diyememesiyle yüzleşmek zorunda kalan genç kızlar, birbirlerine dönebilme yeteneklerinin etrafında şekillenen sarsık bir aşk hikayesinin içinde kendilerini buluyor. Genç kızların UCLA takımını ilk gördükleri andan—Maya’nın kendini sahneye yansıtarak hayali olarak orada canlandırdığı düşsel görüntüyle kesintiye uğrayan bu an—from canlı bir müze biçimini yeniden yaratan zekice finale kadar uzanan numarayla “Best of the Best” plotunu gereksiz biçimde numaralar arasında koşmaya zorlamıyor. Bunun yerine rolleri, fiziksel hareketindeki kadar anlatı inşasında da ritmik olarak doyurucu bir esere örüyor.
Rakip ekibin Labrinth’in “Mount Everest” şarkısına kurulmuş büyüleyici performansı, ortadaki dans kavramlarının iddiasını ortaya koyarken; arızalanan ve duman ile yaprak soluyan bir kapar hayvanatı, en cesur fantezilerin bile kötü uygulamanın altında boğulabileceğini hatırlatarak sahneye geliyor.
Bu genç kızların aslında kendilerini her türlü büyük başarıya hazırlayabilecek kıvılcımlı bir kurumun parçası olduklarına dair bir inanç taşıyan, öğrenci çiftliği ihalesini ve birkaç bilgisayar programlama dersini temellendiren bilge ve belki de fazla yakışıklı bir öğretmen olarak filmin tamamında görünüyor.
Film İncelemesi
Daha geniş topluluk, bu iyimserliğe aynı ölçüde uyumlu; Janina Gavankar Anjali’nin annesi rolünde deneyimli bir otorite taşırken, Lilly Singh en azından çoğu ünlü konuk oyunculuğundan daha hak edilmiş görünen dinamik bir görünüm sunuyor.
Gencecik yıllarından büyüleyici UCLA dans dünyasına geçiş yapan Maya ve Anjali, kayan kişisel dinamiklerine uyum sağlamaya çalışıyor; “Best of the Best” ise hayatın o anlarının ne kadar zor olabileceğini göstermekteki kalbini buluyor. Genç kızlar çatışmaları defalarca yaşandıktan sonra, bireysel olarak yapmaları gereken değişimleri tamamen benimseyemiyor ve yalnızca bu örüntü yerleştiğinde “Ekstra olmak insan olmak!” gibi fani bir düşünce, bir vuruştan fazlasına dönüşüyor.
Tüm konuları biraz fazla uygun biçimde bağlasa bile “Best of the Best,” izleyiciyi geleneksel üç saatlik Bollywood etkinliğine benzer bir film istemeye bırakıyor. Buradaki ödünleşim, akışa optimize edilmiş o atıştırılabilir şarkılardan biri gibi; odayı dolduracak ruha her zaman güvenebileceğiniz ve tekrar tekrar izleyebileceğiniz bir film sunuyor.
“Best of the Best,” 18 Eylül’de Netflix’te yayında.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
