Felaketleştirme aslında evrimsel bir hata avcılığı mekanizmasının modern ortamlarda yanlış hedeflere yönlenmesidir: atalarımız için belirsiz bir çalıdaki uğultuyu “yılan” diye varsayan birey hayatta kalmış, olası tehdidi abartmak hayatta kalma avantajı sağlamıştır. Bugün gerçek predatörler yokken bu sistem sosyal/profesyonel tehditlere (sunum, e-posta, ilişki gerilimi) aynı “öl-veya-kaç” yanıtını tetikler ve amigdala, prefrontal korteksin düzenleyici kontrolünü baskılar.
Teknik çözüm, bu otomatik akışı metbilişsel farkındalıkla kesmek ve “de-feaketleştirme” sorularını uygulamaktır: (1) Başına gelebilecek en kötü senaryoyu somut, olasılık ağırlıklı biçimde yaz, (?
Okutarak mobil cihazınızda açın