New York’un yemek sahnesinde bir ondan uzun süredir var olan Osteria Morini, şehrin vazgeçilmezlerinden biriydi. Michael White yönetimindeki bu Kuzey İtalya restoranı, 2010 yılında açıldığında hızla Soho’nun popüler mekanlarından biri haline geldi. Bu nedenle, Altamarea Group tarafından yapılan duyurunun şaşkınlık yaratması şaşırtıcı olmadı: 1 Haziran 2024 tarihi, restoranın son hizmet günü olacaktı. Restoran grubu, uzun zamandır favori mekanın “yenilenmiş” bir versiyonunu açacağını ve bunun da gerçekleştiğini duyurmuştu: İşte karşınızda Piccolo Morini.
Piccolo, orijinal Morini’ye sadece birkaç adım uzaklıkta bulunuyor. Yeni 92 kişilik restoran, eski mekanın bazı resmiyetinden uzaklaşarak, el yapımı makarna, martini ve paylaşılabilecek lezzetlere odaklanan daha sosyal ve enerjik bir atmosfere sahip.
Bu değişim, iç tasarımda da kendini gösteriyor. Nusla Design’dan Alsun Keogh, “Eski kimliği tamamen yok ederek yeni bir kimlik yaratmadık. Aksine, yeni nesli mevcut üzerine inşa ettik” diyor. Bu dönüşümü iç mekanlara yansıtmak için Keogh, İtalyan büyükannesinin oturma odasının tasarım konseptini aldı ve bu konsepte modern bir yorum getirdi.
Keogh’un açıklamasına göre, amaç eskiyi tamamen bırakmak yerine, “Eski parçaları koruyarak yeni neslin dokunuşlarını eklemekti.” Bu doğrultuda, orijinal restoranın ahşap masaları, renkli trattoria sandalyeleri, antika aynalar ve Il Fanale Murano aydınlatmaları gibi parçalar restore edildi ve yeni bir yorumla kullanıldı.
Yeni mekanda, bu tanıdık parçaların yanı sıra, oksürük rengi duvarlar, koyu renkli tavan, orman yeşili banklar, keten perdelemesi, ham beton, çağdaş sanat eserleri ve beklenmedik desenler ve dokularla modern bir atmosfer yaratıldı.
Keogh, “Piccolo’nun daha genç bir neslin sahip olduğu bir şeyin dokunuşlarıyla canlandırıldığını düşünün” diyor. “Onlar sadece büyükannelerinin mobilyalarını atmıyorlar; kendi eşyalarını yanına koyuyorlar, müziği değiştiriyor ve arkadaşlarını davet ediyorlar.”
Keogh’un açıklamasına göre, hutch adı verilen dolapta, eski Morini restoranından kalma bir şarap kadehi kovasının yanı sıra antika kitaplar, aile gümüşleri, vintage İtalyan tabelaları, yeni bir lamba, Le Creuset tenceresi ve canlı bir bitki bulunuyor. Ayrıca, duvarlarda çerçeveler, fotoğraflar, haritalar, nakışlar ve dekoratif tabakların birlikte kullanıldığı, ancak geleneksel bir düzenlemenin olmadığı, daha serbest bir galeri alanı yaratılmış.
Renkler de Piccolo’nun farklı bir nesle ait olduğunu gösteren önemli bir unsur. Derin oksürük rengi, orman yeşili, amber, yanık turuncu, mercan ve sarı tonları, İtalyan iç tasarımına özgü olsa da, daha modern bir etki yaratmak için yoğunlaştırılmış.
En belirgin değişiklik, dışarıdaki tabelada: Morini adı orijinal büyük turuncu harflerle yazılmış, ancak “Piccolo” kelimesi yukarıda daha küçük, sarı neon harflerle eklenmiş. Tasarımcı, “Piccolo daha hafif ve eğlenceli; sanki biri gelip kendi adını ustanın üzerine yazmış gibi” diyor. “Bu aslında projenin tamamının iki yazı tipiyle ifade edildiği şey.”
İçeride, restoran iki farklı atmosfere sahip: sıcak ve samimi bir yemek alanı ile canlı bir bar alanı. Her iki alan da farklı türde akşamlar için uygun, ancak her ikisi de birbirini tamamlıyor. Keogh’ün açıklamasına göre, yemek alanı ebeveynlerle uzun bir akşam yemeği yiyebileceğiniz ve “ciddi” bir şarap sipariş edebileceğiniz bir yer, bar ise daha genç, daha hareketli ve biraz daha rahat bir ortam.
Bu esneklik, aynı zamanda Keogh’un Piccolo ile ilgili karşılaştığı önemli soruyu da yanıtlıyor: İnsanların zaten tanıdığı bir restoranı nasıl geri getirebilirsiniz?
40 Kenmare Street adresindeki cevap, Osteria Morini’nin bir kopyası veya ondan tamamen farklı bir şey değil. Eski masalar, sandalyeler, aynalar, aydınlatmalar ve hatta isim korunmuş, ancak etrafına yeterli yeni unsurlar eklenerek Piccolo kendine özgü bir kimlik kazandırılmış.
Bu gelişme hakkında düşüncelerinizi, donanım deneyimlerinizi veya sorularınızı Topluluk Forumumuzda paylaşın.
Foruma Katıl & Yanıtla ➔
